Roma – rzymska opowieść polskiej dziewczyny cz.II

7.30 rano, kolejnego dnia w Rzymie. Szybki prysznic, słodkie śniadanie, które było w cenie noclegu i składało się z tostów, francuskich rogalików, bułeczek, domowej pomarańczowej konfitury, twarogu, żółtego sera, owoców, jogurtów i obowiązkowej kawy i herbaty. I po godzinie stanęłam przed Coloseum. Bilety kupiłysmy kilka tygodni wcześniej przez Internet, unikając w ten sposób stania przynajmniej kilkudziesięciu minut w kolejkach do kas biletowych. Nasz dwudniowy bilet upoważniał nas do zwiedzenia Coloseum, Forum Romanum i Palatyn i kosztował 12 euro.

14457503_1188817327860083_4275289792877412369_n14470629_1188817267860089_6394331256939158836_n

Coloseum to prawdziwa wizytówka i symbol Wiecznego Miasta zbudowana za rządów cesarza Wespazjana w latach 72-79. Oparła się katastrofom, wojnom i złodziejom bloków trawertynu, z którego powstała. Koloseum składało się z areny, czyli drewnianej podłogi pokrytej kilkucentymetrową warstwą piasku, która była wyjątkowo duża (86 na 54 metrów) i doskonale widoczna z każdego miejsca amfiteatru. Arena przykrywała skomplikowaną podziemną strukturę nazywaną hypogeum (dosłownie „podziemie”). Niewiele do dzisiejszego dnia zachowało się z oryginalnej areny, jednak hypogeum jest wciąż widoczne. Konstrukcja składała się z dwóch poziomów, poprzeplatanych wieloma tunelami i przejściami. Tam też znajdowały się klatki, w których przetrzymywano gladiatorów oraz zwierzęta, które następnie wypuszczano na arenę specjalnymi wyjściami. Istniały także specjalne platformy (hegmata), które umożliwiały wwiezienie większych zwierząt (np. słonie) na arenę. Całehypogeum przepełnione było wieloma mechanizmami, które umożliwiały transport klatek na poziom gruntu lub nawet błyskawiczne zalanie areny wodą, którą sprowadzono pobliskim akweduktem. Wokół areny było podium (suggestum), na którym mieścił się tron imperatora oraz miejsca dla jego rodziny, senatorów oraz westalek. Siedziska senatorów okrążały boks cesarza i często złożone były z przyniesionych przez senatorów krzeseł. Kolejny poziom (maenianum primum) stanowiony był przez nobilów (nie piastujący funkcji senatora) oraz ekwitów. Następnie w maenianum secundum zasiadali zwykli obywatele Rzymu – Plebejusze. Zorganizowane były także specjalne sektory dla poszczególnych grup społecznych: chłopców z nauczycielami, żołnierzy na przepustkach, zagranicznych oficjeli, skrybów, kapłanów i innych. Marmurowe oraz kamienne siedzenia przeznaczone były dla obywateli i nobilów, którzy prawdopodobnie przynosili ze sobą poduszki. Najbardziej odległe miejsca (ok. 50 metrów nad sceną) zajmowały kobiety, niewolnicy i biedota. W razie deszczu bądź silnego słońca istniała możliwość przykrycia całej widowni specjalnym wielkim wodoodpornym płótnem(velarium), rozpościeranym za pomocą lin. Wielki materiał zasłaniał 2/3 areny, a za jego rozpostarcie odpowiedzialni byli marynarze z Misenum, których tymczasową siedzibą był Castra Misenatium. I mimo, iż nie ma żadnych dowodów na to, by w Koloseum miały odbywać się masowe mordy na chrześcijanach, ponieważ pierwsze informacje o tym fakcie pojawiają się dopiero w XVII wieku, to miałam gęsią skórkę, gdy uświadmoiłam sobie o ilości przelanej tam krwi. Bezsprzecznym natomiast jest fakt, iż w czasie przerw pomiędzy walkami gladiatorów dokonywano egzekucji skazańców, nieraz w wymyślny i krwawy sposób. Koloseum było wykorzystane do organizacji zarówno walk gladiatorów jak i innego rodzaju widowisk oraz wydarzeń. Munera, były zawsze organizowane przez prywatne osobistości. Miały one silny wydźwięk religijny, a miały na celu uświetnienie dobrego imienia rodziny oraz nadanie prestiżu jej członkom.

Innym typem igrzysk było polowanie na dzikiego zwierza – venatio. W czasie tego wydarzenia przez arenę przewijało się wiele najróżniejszych stworzeń, sprowadzanych chociażby z Afryki, Europy Wschodniej czy Bliskiego Wschodu. Handlarze przywozili nosorożce, hipopotamy, słonie, żyrafy, tury, żubry, lwy, pantery, leopardy, niedźwiedzie, tygrysy kaspijskie, krokodyle czy strusie czerwonoskóre.

14479746_1188817547860061_8525598136516806106_n

Z Coloseum udałyśmy się do Forum Romanum, który w wolnym tłumaczeniu oznacza Rynek Rzymski, zwany też Forum Magnum (czyli Wielkim) i jest najstarszym placem w Rzymie i chyba najsławniejszym na świecie. Forum Romanum leży pomiędzy siedmioma wzgórzami Kapitolem, Palatynem, Celiusem, Eskwilinem, Wiminałem i Kwirynałem. W czasach starożytnych był to główny polityczny, religijny i towarzyski punkt miasta. Tutaj miały miejsce najważniejsze uroczystości starożytnego Rzymu.

Historycy twierdzą, że był to teren podmokły, który po osuszeniu stał się miejscem publicznych zgromadzeń. Zbudowano tu potem takie obiekty jak kuria, mównica (Rostra), świątynia Westy i dom westalek, świątynie Saturna, Dioskurów, Zgody, a także budynek Regii – siedzibę najwyższego kapłana oraz archiwum (Tabularium).

Forum Romanum zyskało też Świątynię Boskiego Juliusza (Templum Divii Iulii), Wenus i Romy, Wespazjana, Antoniusza i Faustyny oraz łuk triumfalny cesarza Augusta. Wokół tworzono też inne fora, takie jak Forum Cezara, największe ze wszystkich Forum Trajana, Forum Augusta, Forum Wespazjana oraz Forum Nerwy. Pełniły one funkcje handlowe, rozrywkowe i reprezentacyjne.

Niestety najprawdopodobniej w wyniku trzęsienia ziemi w 851 roku teren uległ zniszczeniu, a późniejsze zaniedbania spowodowały, że teren ten służył za miejsce łatwego pozyskiwania budulca do innych obiektów a później stał się pastwiskiem i targiem bydła.

Ogrom ruin Forum Romanum na początku mnie przytłoczył. Mój mózg nie mógł ogarnąć piękna i potęgi architektury tamtych czasów. Jednak z każdym kolejnym krokiem otwierałam się coraz bardziej na chęć przeniesienia się w czasy Imperium Romanum. Mnogość języków i narodowości osób, które razem z nami spacerowały ścieżkami powodowały, że chciało się być częścią tej multikulturowej społeczności. Również pogoda potęgowała efekt wow – piękne bezchmurne niebo i świecące słońce zachęcały do zapisania tych chwil w przestrzeni zdjęć.

DSCN9332DSCN9350

Na koniec nie ma co ukrywać pięknego, ale trudnego pod względem wysiłku fizycznego zawędrowałyśmy na Wzgórze Palatyńskie, które uznawane jest kolebką cywilizacji rzymskiej. To tutaj zgodnie z tradycją Romulus miał założyć swoją siedzibę i tu rozpoczęła się historia miasta i Cesarstwa Rzymskiego.

Badania archeologiczne potwierdziły, że na Palatynie mieściła się najstarsza osada rzymska zwana Roma quadrata. Według legendy, to tu – w grocie Lupercal – wilczyca miała wykarmić Romulusa i Remusa.

Od nazwy Palatyn, która wywodzi się od imienia bogini pasterzy Pales, bierze się nazwa „pałac”. Miejsce to zyskało sławę siedziby książęcych domostw już za czasów rzymskich. Na wzgórzu znajdowały się m.in. świątynia Wiktorii, świątynia Jowisza Statora, pałac Domicjana, pałac Septimusa Sewera, a także najstarszy pałac Domus Augustiana wraz z jego częścią zwaną Domem Liwii od imienia małżonki Augusta (Casa di Livia). W tym ostatnim znajdują się imponujące malowidła ścienne oraz mozaikowa posadzka. Do dziś budowle otoczone piękną roślinnością tworzą idealne warunki do spacerowania, w dzięki ukształtowaniu terenu miejsce to jest idealnym miejscem widokowym na Antyczną część miasta. Po tak męczącym dniu pizza w jednej z najlepszych pizzerii Rzymu Pizzeria da Bafetto, smakowała jak przysłowiowe niebo w gębie.

Wieczorem wybrałyśmy się pospacerować po mieście i nogi poniosły nas najpierw do czterech fontann, nazywanych Quattro Fontane, a stamtąd do chyba najsłynniejszej fontanny Rzymu – Fontanny di Trevi. Quattro Fontane to cztery oddzielne fontanny znajdujące się na czterech kamienicach znajdujących się na skrzyżowaniu ulicy o tej samem nazwie. Do dziś nie wiadomo, kto zaprojektował posągi, podobno był to Pietro da Cortona, ale nie ma 100% pewności. Szkice były doskonałe, wykonanie dużo gorsze. Fontanny to dwie boginie i dwa bóstwa rzeczne wzorowane na podobnych posągach kapitolińskich.Najdumniejsza jest Junona – symbol siły – bogata kobieta z atrybutami władzy królewskiej: koroną i lwią głową. Odpoczywa sobie pod drzewem palmowym w towarzystwie gęsi, zapewne kapitolińskiej. Po drugiej stronie ulicy pod dębowym drzewem towarzyszy jej rozleniwiony Tyber, który trzyma w ręku róg obfitości pełen owoców. W XXwieku dodano wilczycę, wychodzącą z groty tak, aby łatwiej zidentyfikować Tyber. W kolejnym narożniku smacznie śpi Diana– symbol wierności – towarzyszy jej wierny pies. Trzyma w ręku trzy gruszki (identyfikowane z herbem rodowym Sykstusa V), a we włosach podobno ma ukryty półksiężyc. Czwarta fontanna to Arno – bóstwo uosabiające florencką rzekę, kryje się za nim lew (jest w herbie Florencji) i jest jednym z najbardziej zmęczonych posągów jaki widziałam ;). Niestety skrzyżowanie jest bardzo ruchliwe i trzeba bardzo uważać podczas robienia zdjęć.

DSCN9417DSCN9427

Idąc dalej czułyśmy, że z każdym kolejnym krokiem przybywało turystów, a wszystko za sprawą Fontanny di Trevi, jedno z najbardziej romantycznych miejsc Rzymu.
Fontanna Trevi to jedna z najpiękniejszych i najbardziej imponujących włoskich budowli wodnych. Ten niezwykły, barokowy wodotrysk mieści się na całej jednej ścianie pałacu Poli i ma 20 metrów szerokości oraz 26 metrów wysokości. Miejsce to jest pełne uroku nie tylko dzięki swym rozmiarom, ale także dzięki refleksom słonecznym na falującej tafli wody w niecce basenowej i pięknemu oświetleniu nocą.

DSCN9455

Centralną postacią fontanny jest Neptun zwany też Oceanem; na jego straży, po obu stronach stoją dwa trytony symbolizujące dwa odmienne nastroje morza- sztorm i ciszę morską. Na balustradzie stoją cztery statuy symbolizujące cztery pory roku, natomiast w niszach bocznych znajdujących się na poziomie boga Oceana umieszczono kobiece postaci reprezentujące alegorie Zdrowia i Obfitości. Woda spływa tarasami od wielkiego posągu Neptuna, wypływając przez nozdrza morskich koni do wielkiego basenu otoczonego schodami. Światową sławę Fontanna di Trevi zawdzięcza nie tylko niepowtarzalnemu urokowi i zwyczajowi wrzucania do niej pieniążków (jak wrzucisz jedną monetę zapewnisz sobie powrót do Rzymu, dwie – romans, a trzy – miłość), ale także szwedzkiej aktorce Anicie Ekberg, która w filmie Federica Felliniego La Dolce Vita (Słodkie życie) zażywała w niej nocnej kąpieli. Ta jedna z najsłynniejszych scen w dziejach kina znajduje wciąż wielu naśladowców. Jest to jednak surowo zabronione i karane wysokim mandatem, a przestrzegania tego zakazu pilnuje policjant z gwizdkiem, który upomina każdego, kto odważy się zanurzyć w wodzie choćby dłoń.

Będąc przy Fontannie di Trevi trzeba koniecznie zejść do jej niższego poziomu, bo dopiero tam można zobaczyć te tłumyturystów, które odwiedzają to miejsce. Ludzie siedzą wokół, śmieją się, piją i jedzą :) My również postanowiłyśmy zatrzymać się tam na dłużej, tym bardziej, że następnego dnia czekał nas odpoczynek nad morzem.

Nazajutrz ruszyłyśmy do Osti, która jest jedna z dzielnic Rzymu leżącą nad Morzem Tyreńskim. Ostia to ponad 14 km piaszczystych plaż (jest to szary, wulkaniczny piasek), zarówno publicznych, jak i prywatnych. Praktycznie każda wyposażona jest w bary i restauracje, a także przebieralnie oraz prysznice. Na każdej wypożyczyć również można leżaki oraz parasole. Co ważne, każda plaża w Ostii jest strzeżona przez ratowników.

DSCN9504DSCN9522

Najpopularniejszą plażą publiczną w Ostii jest wydmowa plaża Capocotta. Podzielona jest ona na kilka różnych stref, między innymi na kąpielisko dla rodzin, plażę nudystów i plażę dla miłośników zwierząt. Plaże prywatne w Ostii są jednymi z najdroższych plaż we Włoszech. Ceny za wypożyczenie leżaków i parasola wahają się od 15 EUR do nawet 25 EUR za dzień. Doliczyć do tego należy jeszcze opłatę za sam wstęp na plażę. My byłyśmy tam w połowie września i mimo że korzystałyśmy z plaży prywatnej, nie płaciłyśmy ani za leżaki ani za parasol :)

Mimo, że do plaży z centrum miasta jest około 30 km, odległość tę można bardzo łatwo pokonać korzystając z metra nadziemnego, a co najważniejsze, jeśli posiadamy bilet 72-godzinny, nie musimy kupować innego biletu. Kolejka zatrzymuje się co kilkaset metrów, nieopodal wejścia na plażę. Błogie nic nie robienie było balsamem dla obolałych od zwiedzania stóp, a szum morza pozwalał skutecznie odpocząć od wielkomiejskiego gwaru :) I mimo iż nadal uważam, że Bałtyk jest najpiękniejszym morzem na świecie, Morze Tyreńskie też miało swój urok, zwłaszcza w duecie z bardzo drobnym ciemnoszarym piaskiem, wyglądającym jak popiół, który bardzo chętnie wchodził wszędzie tak, gdzie nie był zapraszany ;)

Na ostatni dzień naszego pobytu w Wiecznym Mieście zostawiłyśmy sobie dwa miejsca: Pantheon i Bazylikę Santa Maria Maggiore.

DSCN9624

Pantheon to najwspanialsza i najsłynniejsza świątynia spośród świątyń poświęconych bogom panteonu rzymskiego na terenie dawnego Cesarstwa Rzymskiego. Ważna jest nie tylko z uwagi na ogrom i śmiałość konstrukcji, lecz także dlatego, że jest to jedyna wielka budowla starorzymska, jaka dotrwała do naszych czasów w całości. Dziś mieszczą się tutaj groby mistrzów renesansu takich jak Rafael, a także pierwszego króla Włoch Emanuela II i jego syna Umberta I.

14359206_1188819924526490_4825026561963935174_n14390623_1188819947859821_8144767431888653375_n

Świątynia poświęcona była siedmiu głównym bóstwom, zarazem ciałom niebieskim. Główną wnękę naprzeciw wejścia zajmował posąg Jowisza (Jupitera), w pozostałych mieścili się: Apollo (Słońce), Diana (Księżyc), Wenus, Merkury, Mars i Saturn. Wewnątrz znajdował się także ceremonialny ołtarz, gdzie zwierzęta były poświęcane i palone. Dym wydobywał się przez otwór w wierzchołku kopuły, zwany „wszystko widzące oko niebios”. Dziś Pantheon jest jednym z najpopolurniejszych miejsc w Rzymie, gdzie zakochani biorą ślub.

14469464_1188817167860099_1753804249350474004_n

Na sam koniec pobytu w Rzymie dotarłyśmy do kościoła Santa Maria Maggiore. Santa Maria Maggiore znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Świątynia jest nazywana również kościołem Matki Boskiej Śnieżnej, co związane jest legendą, według której w sierpniu 352 roku papieżowi Liberiuszowi ukazała się Matka Boska. Maryja nakazała, aby w miejscu, w którym następnego ranka spadnie świeży śnieg wznieść kościół. Legenda głosi, że śnieg znaleziono na jednym z siedmiu wzgórz rzymskich – Wzgórzu Eskwilin. Podobno plan kościoła został dokładnie wyznaczony przez zasięg śniegu. Każdego roku w sierpniu, w kościele Santa Maria Maggiore odbywa się uroczystość, której celem jest odtworzenie owego cudu. Podczas nabożeństwa, na zgromadzonych w kościele wiernych rozsypywane są z góry płatki białych róż.

14441000_1188820071193142_287979976881266717_n

Wnętrze bazyliki składa się z trzech szeroki i wysokich naw, przedzielonych kolumnami. Duże zainteresowanie wzbudza kasetonowy sufit, który pod koniec XV wieku został pokryty złotem z Nowego Świata, które przekazała królowa Izabela Katolicka. Z V wieku pochodzi mozaika nad łukiem tęczowym, która przedstawia sceny ze Starego i Nowego Testamentu. Z dużo późniejszego okresu pochodzi mozaika w absydzie, która ukazuje koronację Matki Boskiej i została wykonana przez Iacopa Torritiego w XIII wieku.
Z późniejszego okresu pochodzą również dwie kaplice znajdujące się po obu stronach transeptu. Po lewej stronie znajduje się kaplica Pawłowa (Capella Paolina), nazywana również kaplicą Borghese, zbudowana na polecenie papieża Pawła V. Pod posadzką znajduje się grobowiec, w którym spoczywają członkowie rodu Borghese, między innymi sam Paweł V i Klemens VIII. W kaplicy znajduje się ikona Salus Populi Romani, otaczana przez wiernych szczególnym kultem. Według tradycji jej autorem miał być sam Łukasz Ewangelista. To właśnie kopię tego obrazu podarował młodzieży Jan Paweł II podczas Światowych Dni Młodzieży i od tego momentu, obraz ten nieustannie wędruje po świecie.

14479660_1188820024526480_2783895101511120524_n

I choć bazylika zachwyca swym pięknem musiałyśmy spieszyć się na pociąg do Florencji, która była naszym kolejnym celem. To właśnie pociąg jest najszybszym i chyba najtańszym środkiem komunikacyjnym po Włoszech. Co ważne włoskie pociągi spóźniają się zdecydowanie mniej od polskich, są czyste i zadbane. My kupowałyśmy bilety z dużym wyprzedzeniem, korzystając z okresowych promocji. Udało się nam nawet raz jechać pierwszą klasą za całe 9 euro za bilet :) A jedzie się szybkimi pociągami typu Pendolino.

Co zapamiętam z rzymskiej przygody? Piękne zabytki, ciepłe morze, przepyszne jedzenie, wieczne gubienie się i sympatycznych mieszkańców, a to wszystko oddalone zaledwie 2 godziny lotu od Wrocławia czy Warszawy :)

Roma – rzymska opowieść polskiej dziewczyny cz.1

Wrzesień ubiegłego roku, gdzieś w Polsce, na trasie między Krakowem a Międzyzdrojami rodzi się pomysł wyjazdu do Włoch. Taki wakacyjny spontan – skoro obecne wojaże po Polsce przyniosły nam tyle radości, zaszalejmy i jedźmy właśnie do Włoch!

Od czego zaczęłam planować swój wyjazd? Odpowiedź jest banalna – od odkładania środków pieniężnych ;) Sama siebie nie podejrzewałam o taki upór w tym temacie. Każda dodatkowo zarobiona złotówka trafiała do skarbonki. I choćby się waliło i paliło nigdy nie sięgnęłam po te pieniądze.

Okres Nowego Roku był przełomowym czasem – czasem kupna biletów lotniczych. Termin padł na połowę września. Wtedy jeszcze byłam przekonana, że dalej będę pracować, a tym samym miałam świadomość, że w okresie wakacyjnym nie mam szans na urlop. Stało się, moje marzenie zaczęło się powoli realizować. Długie zimowe wieczory spędzałam na planowaniu co, gdzie i kiedy chciałabym zobaczyć. W końcu plan nabrał ostatecznego kształtu: Rzym – Florencja – Werona – Peschiera del Garda – Bergamo. Chciałam nie zmarnować czasu, który został do wyjazdu i jak najlepiej poznać kraj, który tak bardzo chciałam zwiedzić.

Podróż zaczęła się nieciekawie – całe szczęście, że wybrałam się do Wrocławia, z którego miałąm lot, dzień wcześniej, ponieważ pociąg miał spore opóźnienie… No cóż skrót PKP w końcu do czegoś zobowiązuje – Pociąg Kiedyś Przyjedzie ;)

W końcu nastała „godzina zero”. Samolot startuje, a moje oczy robią się wilgotne – w końcu spełnia się moje marzenie. Nawet bardzo kiepskie lądowanie nie popsuło mi humoru. Gorzej sprawa wyglądała po dłuższej chwili oczekiwania na walizkę. Okazało się bowiem, że tylko część bagaży z naszego samolotu trafiła do swoich właścicieli. Moja torba odnalazła się wśród bagaży pasażerów z … Barcelony :) Na szczęście na lotnisku Roma Ciampino czekała już na mnie koleżanka, która przyleciała z Dublina chwilę wcześniej. Szybka akcja kupna biletów 72-godzinnych i po chwili siedzimy już w busie, który ma nas zawieźć do centrum miasta do Stazione Termini. I tu pora na pierwszą uwagę techniczną. Warto zaopatrzyć się albo w kartę miejską tzw. Roma Pass, która umożliwia bezpłatne wejście do kilku muzeów plus nieograniczony przejazd środkami komunikacji miejskiej na terenie całego miasta, lub jak to było w naszym przypadku w bilet 72 – godzinny. Nie ukrywam, że pierwszego dnia dużym problemem było opanowanie wszystkich środków transportu publicznego: metro, autobusy, tramwaje, pociągi miejskie i metrobusy. Zwłaszcza te ostatnie były niezłą zagadką. Na terenie całego Rzymu autobusy nie mają tradycyjnego rozkładu jazdy. Na przystankach znajdują się tabliczki z nazwami przystanków poszczególnych linii, ale nie ma podanej godziny odjazdu, ani informacji w jakich godzinach dany autobus jeździ. Również w  autobusach nie wyświetla się nazwa danego przystanku jak również próżno szukać tabliczki z trasą danej linii. Należy założyć że busy jeżdżą średnio co 40 min i uzbroić się w cierpliwość :) W ogóle słowo cierpliwość będzie hasłem dość popularnym.

DSCN9542

Po ponad dwugodzinnym poślizgu czasowym dotarłyśmy w końcu do naszej kwatery na Zatybrzu. Dlaczego właśnie tam? Bo chciałyśmy poczuć klimat prawdziwego Rzymu, z jego rodzimymi mieszkańcami, tradycjami i kulturą. I wiecie co? To był strzał w dziesiątkę. Drzwi otworzyła nam przemiła, uśmiechnięta Włoszka w średnim wieku. Czekał na nas zadbany stylowy pokój z balkonem i gustownie urządzona łazienka.

Mimo zmęczenia podróżą wzięłyśmy szybki prysznic i już godzinę później uzbrojone w plan miasta, który dostałyśmy od naszej włoskiej gospodyni, ruszyłyśmy na podbój Trastevere.

DSCN8379

Ta leżąca nad brzegiem rzeki dzielnica budzi się wraz ze słońcem i nigdy nie zwalnia. W Trastevere, brukowane alejki wiją się pomiędzy porośniętymi bluszczem trattoriami i starymi apartamentowcami, a ocienione markizami kawiarenki sąsiadują wzdłuż ulic z salonami tatuażu i mini-browarami. Tak właśnie wyobrażałam sobie Rzym: wąskie uliczki, małe, stare domy, romantyczne place (nocą skąpane w ciepłym, pomarańczowym blasku latarni), kawiarenki i restauracje, rzymski styl życia – i, rzecz jasna, nieco turystów. To sympatyczna mieszanka „prawdziwego” i „turystycznego” Rzymu, która mnie zachwyciła.

DSCN8357 DSCN8376DSCN8369

Mapa nie była nam już potrzebna, tam trzeba było się zgubić, trzeba było pozwolić ponieść się nogom w nieznane… Będąc na Trastevere musicie koniecznie wypić Aperola, zjeść dobry makaron, posiedzieć przy fontannie, posłuchać ulicznych muzyków i dać się porwać radości życia, z której tak chętnie korzystają Włosi :)

O tym, że moją pierwszą niedzielę we Włoszech spędzę w Watykanie zdecydowałam w trakcie nocnego czuwania z Papieżem Franciszkiem podczas tegorocznych Światowych Dni Młodzieży na Campusie Misericordiae w Brzegach. Papa Francesco ma w sobie to coś, co powoduje, że chce być się blisko niego, dlatego też uznałam, że czas na rewizytę :) By uczestniczyć w niedzielnym spotkaniu z papieżem, nie potrzebujemy żadnej wejściówki, natomiast by wziąć udział w środowej audiencji generalnej, należy w terminie 15-20 dni przed planowanym spotkaniem, zgłosić chęć uczestnictwa  odpowiednim służbom.

DSCN9536 DSCN8426

Watykan to najmniejsze państwo-miasto europejskie. Pierwszą rzeczą jaką widzi się po przekroczeniu spiżowej bramy i przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa, która jest obowiązkowa w niedzielę i w środę jest Plac świętego Piotra. Plac ten jest swego rodzaju przedsionkiem Watykanu. Stąd wchodzi się w głąb państwa-miasta, którym włada papież. Do placu, z serca Rzymu, prowadzi Via della Conciliazione. Na jego środku stoi egipski obelisk Amenemhata II ku czci boga słońca – znaleziony w cyrku Nerona. Na szczycie obelisku umieszczono krzyż symbolizujący zwycięstwo chrześcijaństwa nad pogaństwem.

DSCN8470

Sam Plac Świętego Piotra ma formę elipsy otoczonej dwoma rzędami kolumn. Krańce kolumnady zbliżają się do siebie w kierunku Via della Conciliazione. Powoduje to skrócenie perspektywy i optyczne zbliżenie fasady bazyliki. Ponoć istnieje takie miejsce na placu, w którym można stracić z oczu drugi rząd kolumn i zobaczyć jedynie jeden. Cały Plac jak i schody prowadzące do Bazyliki zaprojektował Bernini. A wejścia do świątyni strzegą pomniki św. Pawła i św. Piotra. Na placu znajduje się jedna czerwona płytka chodnikowa – w ten sposób symbolicznie zaznaczono miejsce zamachu na Jana Pawła II.

DSCN8504

Plac z każdą minutą zapełniał się coraz bardziej, wierni z Argentyny tańczyli i śpiewali. Goście z Hiszpanii pozdrawiali Papieża Franciszka na długo przed rozpoczęciem modlitwy Anioł Pański, także naszych rodaków było coraz częściej słychać. Kiedy w oknie pojawił się Papież i pozdrowił wszystkich swoim charakterystycznym „Buongiorno” na placu powiewały dziesiątki flag, a wśród nich także ta z logo ŚDM. Poczułam, że moje życie zatoczyło koło, że pokonałam bardzo długą drogę, by stanąć pod tym właśnie OKNEM. A droga ta prowadziła przez mój ukochany Kraków :)

DSCN8478

Po skończonym spotkaniu z Papieżem Franciszkiem dałyśmy się porwać ludzkiej rzece i trafiłyśmy do Bazyli św. Piotra, która jest najważniejszym kościołem chrześcijańskiego świata i jedną z najbardziej monumentalnych budowli na świecie. Po przejściu przez ogromne drzwi, skierowałyśmy się w prawą stronę by obejrzeć Pietę Michała Anioła oraz grób Jana Pawła II. Tu przy miejscu wiecznego spoczynku naszego Papieża zaintrygowała nas jedna kobieta. Starsza pani modliła się w ciszy a z jej oczu nieustannie płynęły łzy… Czy było to nieme podziękowanie za łaski, może za uzdrowienie, za cud? Czy właśnie modlitwa błagalna, by ten cud mógł się dokonać? Nigdy się tego nie dowiemy, ale obraz tej kobiety zawsze będzie towarzyszył wspomnieniom tamtego dnia.

DSCN8530

Bazylice przytłacza swym pięknem i bogactwem tego miejsca. To obowiązkowy punkt na mapie Włoch dla ludzi wierzących. Artyści tak współtworzyli wnętrze świątyni, by modlący się tutaj mogli faktycznie poczuć majestat Boga. I wyszło im to kapitalnie. Modlitwa w jednej z tutejszych kaplic jest doświadczeniem wyjątkowym. Poza tym do bazyliki powinni zajrzeć wszyscy amatorzy dzieł sztuki. Wygląd bazyliki zawdzięczamy wspaniałym artystom takim jak: Bramant, Rafael, Peruzzi, konstruktor głównej kopuły Michał Anioł, a także Giacomo della Porta i Bernini.

DSCN8442DSCN8545

Centralnym miejscem Bazyliki jest Baldachim wykonany w całości z brązu pochodzącego z Panteonu, pod którym znajduje się papieski ołtarz, przy którym msze święte może sprawować tylko następca św. Piotra. Wbrew pozorom nie jest on głównym ołtarzem Bazyliki, bo ten znajduje się na końcu nawy głównej i nazywany jest Tronem św. Piotra. Warto również zejść do podziemi, by pomodlić się przy grobach zmarłych papieży czy tez wspiąć się na kopułę Bazyliki, by z niej podziwiać piękno Rzymu. Można także skorzystać z usług poczty watykańskiej i wysłać bliskim kartkę z oryginalną watykańską pieczęcią.

DSCN8546DSCN8548DSCN8618

My po doznaniach duchowych postanowiłyśmy ruszyć dalej Via della Conciliazione, by dotrzeć do Zamku św. Anioła, a stamtąd do Ogrodów Borghese. Zamek Anioła jest najbardziej charakterystyczną budowlą na nabrzeżach Tybru. My jednak ograniczyłyśmy się do obejrzenia go z zewnątrz. Dzisiejsza twierdza była w swej pierwotnej wersji monumentalnym mauzoleum – grobowcem cesarza Hadriana i jego następców.  

       DSCN9410DSCN9405    

W średniowieczu zamieniono go w fortecę, która przez setki lat pozostawała najpotężniejszym punktem obronnym Rzymu – ten kto posiadał klucze do zamku był faktycznym władcą miasta. W czasach renesansu, w dolnej części budowli mieściły się więzienia i pomieszczenia gospodarcze, a w górnej luksusowy apartament papieski oraz archiwum i skarbiec Państwa Kościelnego (do dziś można tam zobaczyć potężny kufer-sejf). Papież Juliusz II, który w zamku chętnie przebywał, zlecił urządzenie w górnej części budynku specjalnej loży błogosławieństw wychodzącej w kierunku rzeki i mostu.

Od IX wieku Zamek Anioła jest połączony z Watykanem murem obronnym, mającym chronić bazylikę i całą dzielnicę Borgo Vaticano. W 1277 roku powstał w nim ukryty korytarz (passetto), który zapewniał papieżom możliwość ucieczki do fortecy. Skorzystał z niego Klemens VII w czasie słynnego „Sacco di Roma” w 1527 roku, kiedy to luterańskie oddziały katolickiego cesarza Karola V zdobyły Rzym.

Idąc dalej brzegiem Tybru dojść można do pięknego parku jakim są Ogrody Borghese. Park ten został założony już na początku XVII wieku na terenach dawnych winnic. Jego fundatorem był włoski kardynał Scipione Borghese, bratanek papieża Pawła V.

DSCN8820DSCN8823

Park jest jednym z ulubionych spacerowych miejsc rzymskich mieszkańców oraz turystów szukających ochłodzenia wśród cieni tutejszych, licznych drzew. Villa Borghese to jednak nie tylko malownicze ścieżki, zbiorniki wodne, piękne fontanny i rzeźby.

DSCN8859DSCN8843

Na terenie parku znajdują się placówki muzealne i odbywają się w nim przeróżne wydarzenia kulturalne. Można tu także zdecydować się na rejs łódką po niewielkim jeziorze czy na wycieczkę rowerową. Stąd też rozciąga się przepiękna panorama na Bazylikę św. Piotra, która podczas zachodu słońca zapiera dech w piersiach :)

DSCN8879DSCN8911